Samoindukcja

Ten artykuł nie został jeszcze ukończony


Samoindukcja występuje w układach, w których obecna jest zwojnica, lub dowolny odpowiednik tej struktury przestrzennej, na przykład: kabelek owinięty dookoła żarówki (choćby przez przypadek!).

Samoindukcja oznacza samoczynne powstawanie prądu w układzie. Nie jest to co prawda rzeczywiście samoczynne działanie.

Podczas zmiany napięcia lub natężenia prądu przepływającego przez układ dochodzi do zmiany strumienia wektora indukcji elektromagnetycznej co skutkuje powstaniem siły elektromotorycznej indukcji.

Należy pamiętać, że siła elektromotoryczna nie jest ściśle w rozumieniu fizycznym siłą (jest to nazwa zwyczajowa).

Układ stara się "przeciwstawić" zmianom natężenia i napięcia.


Strumień wektora indukcji elektromagnetycznej oznaczamy w tym przypadku:

`phi = LI`
`Delta phi = L Delta I`

Siła elektromotoryczna samoindukcji określana jest wzorem:

`E = - (L * Delta I) / (Delta t)`


Indukcyjność obwodu i współczynnik indukcji własnej

Współczynnik indukcji własnej oznaczamy literą L:

`L = S mu mu_0 n^2/l`

określa on indukcyjność zwojnicy.

- `n` oznacza liczbę zwojów
- `mu` - względna przenikalność magnetyczna ferromagnetyka
- `mu_0` - przenikalność magnetyczna próżni (stała)
- `l` - długość zwojnicy
- `S` - pole powierzchni

Jednostka - Henr:

`[H = (V * s) / A]`