Reguła Lenza

Celem portalu nie jest pisanie na nowo podręczników, a ułatwianie zrozumienia powszechnie nauczanej wiedzy. Ponieważ w tym przypadku (wyjątkowo) definicja zawarta na Wikipedii jest łatwa do zrozumienia, nie będziemy pisać jej na nowo, a zacytujemy owe źródło, z drobnymi przeróbkami:


Prawo Lenza lub reguła Lenza, zwana również regułą przekory – reguła określająca kierunek indukowanego pola magnetycznego w zjawisku indukcji elektromagnetycznej. Została nazwana na cześć Heinricha Lenza, który sformułował ją w 1834 roku.

Każda zmiana indukcji magnetycznej B w danym obszarze pociąga za sobą powstawanie otaczającego go wirowego pola elektrycznego E, które ze swej strony (jeśli to jest możliwe) wzbudza prąd elektryczny przeciwstawny tejże zmianie.

Mówi ona, że prąd indukcyjny (nazywany też prądem wtórnym) wzbudzony w przewodniku pod wpływem zmiennego pola magnetycznego, ma zawsze taki kierunek, że wytworzone wtórne pole magnetyczne przeciwdziała przyczynie (czyli zmianie pierwotnego pola magnetycznego), która go wywołała.

Przykłady wnioskowań z reguły Lenza:



Reguła Lenza jest ściśle związana z prawem indukcji elektromagnetycznej Faradaya. Symbolicznie wyrażona jest znakiem „minus” pojawiającym się w równaniu opisującym to prawo (zob. rysunek).

Z fizycznego punktu widzenia reguła Lenza wynika z zasady zachowania energii. W znaczeniu filozoficznym jest ona nawiązaniem do zasady, wg której każdy proces indukcji przebiega w kierunku przeciwnym do działającej przyczyny.

Pokaż informacje o prawach autorskich

Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach.


Kliknij, aby przeczytać o autorach.